(Liefde)

liefde….




die mooie liefde…..



zoals je ze ziet in films,
zo mooi is het toch nooit echt?








(denk ik
althans)

Slap geneuzel

Stel je voor, je hebt niets te doen. Voor veel mensen is dit al een uitdaging an sich, aangezien ze altijd druk druk druk zijn. Anders hebben ze wel ingeplande tijd om niets te kunnen doen, waardoor je per definitie al weer niet niets aan het doen bent. Je bent namelijk vreselijk druk met ontspannen. Wat een geweldig leven heb je dan toch, als je tijd moet inplannen om niets te doen. Ik zie het al helemaal voor me.

Pietje tegen Kees: Hee Kees, stoere kerel, gaan we vanavond lekker bier drinken in de kroeg en onbesuisd naar schone deernes gluren als de vieze mannen die wij zijn. Je weet!
Kees tegen Pietje: Sorry dit is mijn avond waar ik niets doe.

Geachte lezer, u ziet het al, Kees is een klootzak. Volkomen toevallig is het dat Kees en klootzak beiden met een K beginnen, maar wel het opmerken waard. Wat ook het opmerken waard kan zijn is het volgende: Pietje is een kansloze idioot die zijn leven besteedt met fulltime werk waar geen opleiding voor nodig is. Dit komt niet door enige compleet te verantwoorden samenkomst van genen, sociaalculturele achtergrond of wat dan ook, maar meer door het simpele feit dat Pietje een faler is. Papa en mama hebben geld, Pietje gaat naar bijles om extra bij te leren, sleept zichzelf in 8 jaar tijd door het VWO heen en gaat vervolgens "lekker studeren". Je voelt het al aankomen, Pietje gaat bij een even kansloze vereniging en is voor ons verhaal eigenlijk niet meer interessant. 

Als ik Kees was, dan had Pietje waarschijnlijk niet eens met me gepraat. Dus laten we Kees niet geheel ontzien en hem lichtjes toch nog een negatief woordje toedoen. "Sukkel" doet het ook best aardig op z'n tijd. 

Wat zien we in het stuk hierboven? Het ging betrekkelijk nergens over. Als je dit hebt gelezen, bedankt voor je tijd, maar je had waarschijnlijk beter iets anders kunnen doen.

Blij

In de ogen van mijn wanhoop
Zie ik een blij gezicht
Ik wil het soms niet weten
Maar ontwijken kan ik het niet

Als de regen niet meer buiten is
Maar de glimlach nog in jou is
Dan kan ik toch wel huilen
Omdat er blijdschap is

Teveel 'is' kan niet goed zijn
Ook al is je lach zo fijn
Waardeloze tekst maakt weinig goed

Laat me

Laat me voor je denken
Voor je spreken
Voor je lopen
Voor je doen en laten
Dan krijg je mijn oude schoen

Laat me voor je koken
Lekkere risotto
Een smeuïge appeltaart
En een gepofte aardappel
Dan kan jij weer niets doen

Laat me alles voor je doen
Want wat wil je zelf
Soms zou ik dat willen
Dat je zelf wat wilde doen
Dromen blijft een hobby

Tentamen blues

Overdag een levendige bende
's avonds doffe ellende

kille gangen
met lampen behangen

de universiteit by night
is geen plaats die mij verblijd

na een dramatisch gemaakt tentamen
kon ik niets anders doen dan gehoorzamen

aan een innerlijke drijfveer om rond te dwalen
en in de depressieve gebouwen af te dalen

na een minuut of tien
had ik het wel weer gezien

Misleid me

Ik sta midden in het weiland
alleen in het grote niets
wind en wolken is alles wat er is
ze trekken aan me voorbij
een grote verscheidenheid aan vormen en kleuren.
het weer spoelt over me heen
regen en storm verlammen me
en ik vraag me af,
welke wolk is de juiste?

De kou dringt door tot in mijn botten
ontwapenend sterk
ik val op de grond
zou iemand me komen redden?

Hoe ben ik hier gekomen?
Is er een weg terug?
Badend in het zweet word ik wakker
De kou is er nog steeds
en buiten regent het.

Episch Geneuzel 2

De geuren van de uitgestrekte landen komen tot mij op het uur van de dag waar de zon straalt op het land. Ieder uur waar deze gever van leven de verlichting brengt zie ik meer en meer van de dingen der aarde. Onmogelijk veel subtiliteiten vallen mij ten deel in een enkele blik. O hoe zou ik kunnen dwalen in een enkele blik over de vlakke landen waar ik behoor. Vogels in de verte die tezamen een dans uitvoeren welke voor een ieder die maar durft te turen, daar de landen zich uitstrekken en de mens nietig maken, zichtbaar is en u in vervoering kan brengen zoals een majestiek ballet vol emotie en kracht, uitgevoerd op een geladen samenbreng van instrumenten. Hoe schoon is toch het land waarin wij leven. Wat een onmeetbare vervoering brengt een gegolfd water mij, daar het omringt is door een ware fauna. Dit is wat mij in mijn momenten van onrust kan bedaren tot mijn wezenlijke aard hoe ik behoor te zijn, alle dagen van mijn leven. De wereld met zijn hamer brengt mij echter een ongekende slag toe, iedere dag weer. De spanning in mijn lichaam voel ik stijgen totdat ik niet langer kan zeggen wat ik zeg, tot ik niet langer kan doen wat ik doe, ik kan alleen maar zwijgen en zijn op de plek waar ik ben. Breng mij toch een rivier waar ik aan kan verblijven. Plaats mij op het uiterste van de krib die de stroming breekt, zodat deze ook mij breekt en van mij neemt wat mij bindt, wat mij verzwakt. Ongebonden en vrij is hoe ik behoor te zijn. Waarom bindt gij mij, leven. Waarom belaad u mij met lasten? Behoort u niet te schenken en te geven zonder lasten opdat wij in dit land vrij kunnen zijn? Is dit niet, waar zovelen voor geleden hebben? Het lijkt alsof de kracht mij ontnomen wordt om te schrijven over de diefstal welke ons ten deel valt, daar deze een zulk onmetelijk kwaad betreft dat enig schrijven wat poogt dit aan te boren zelf niet anders kan dan vervallen tot waanzin. 

Ik zie de velden zich uitstrekken met een oneindige pracht. Torens en bomen, kilometers ver weg. Hoe zouden ze zijn van dichtbij? Hoe zou het zijn om daar te zijn? Een akker, een veld vol gras, een schuur, grazende dieren. Het bestaat in dit land en straalt een rust uit welke ik hoop ooit te herbergen. Laat mij zo worden dat ik de rust van dit land in mij kan nemen en kan dragen voor anderen. 

Gij die een last draagt, in gedachten ben ik bij u.